Ineke kampt al sinds haar puberteit met een ernstige stemmingsstoornis. Bij toeval ontdekte een gynaecoloog tijdens een universitair onderzoek dat haar stemmingsstoornis parallel liep met haar menstruele cyclus. Sinds die tijd kon een zware anticonceptiepil haar stemmingen stabiel houden, totdat zij op 30-jarige leeftijd besloot zwanger te worden en met haar medicijnen stopte. Het gevolg was een heftige manie en een gedwongen opname, waar zij als hoogzwangere in de isoleercel terecht kwam en trillend van de haldol een kind ter wereld bracht. Haar ervaringen tijdens haar opname veroorzaakte bij haar een diep wantrouwen ten opzichte van de psychiatrie in Nederland.

Na haar zwangerschap kon Ineke het gebruik van de zware anticonceptiepil weer hervatten en werden haar stemmingen weer stabiel. Met de overgang echter, raakt Ineke opnieuw in een zware crisis. Volgens haar behandelaars kunnen hormonen nu geen soelaas meer bieden, want ze heeft immers geen menstruele cyclus meer, maar de voorgeschreven psychofarmaca bieden geen uitkomst. Als de crisisopvang dreigt met weer een gedwongen opname, schakelt Ineke haar nicht en filmmaker Wendelien Voogd in, in de hoop dat filmopnamen een opname kunnen voorkomen. De twee nichten besluiten vanaf dat moment alles te gaan vastleggen en op zoek te gaan naar een behandelaar die wel openstaat voor de relatie tussen Ineke’s stemmingsstoornis en hormonen.